archiwum

Wykorzystując ontologiczną refleksję Marina Heideggera z Bycia i czasu, autor przedstawia ontologię rzeczywistości wirtualnej (VR). Sprzeciwia się tezie Baudillarda o zanikaniu realności w wyniku oddziaływania VR. Zdaniem Jose’a de Mul jest to raczej ujawnianie się realności innego typu. W ramach tej realności nowego rodzaju rozdzielone od czasów kultury greckiej sztuka i technologia mają szanse zjednoczyć się ponownie.

René Berger porównuje telewizję do kultu Bogiń Matek w społeczeństwach prehistorycznych. Struktura mitów znajduje jego zdaniem swój odpowiednik w strukturze telewizyjnej, która przejawia się w zrytualizowanych formach (np. reportaże, filmy, dzienniki, seriale) będących emanacjami Mocy medialno-mitologicznej. Autor zgadza się z hipotezą, że narodziła się „techniczna wyobraźnia”, która tworzy własne „techno-mity”.

Barbara Kita wprowadza czytelnika w twórczość René Bergera. Przedstawia jego szerokie zainteresowania badawcze, próbuje objaśniać terminy przez niego używane, które często są neologizmami utworzonymi przez tego autora. Zdaniem autorki, René Berger dzięki humanistycznemu spojrzeniu na zjawiska związane z postępem technologicznym, odnajduje pierwotne pochodzenie rzeczy uchodzących za zupełnie nowe.

W tym artykule zostały przedstawione refleksje na temat: antyesencjalistyczego wpływu cyberprzestrzeni na tożsamość, przekształcenia ciała w obiekt społecznej konstrukcji, przemian w postrzeganiu tożsamość seksualnej i płciowej związanych z anonimowością internetowych relacji i demistyfikacją seksu, pozycji kobiety w cyber-rzeczywistości. Zdaniem autorki należy „zaakceptować cybr-życie jako formę praktyki społecznej, która uosabia – jak wi wszystkie poprzednie – marzenia i nadzieje człowieka, jego obsesyjne poszukiwanie ekscytacji i uczieczki od monotonii dnia codziennego”.

Alicja Kępińska opisuje w tym tekście konceptualizm. Konceptualizm, który dokonuje językowej redefinicji sztuki, który wprowadził język werbalny, tekst do sztuki, który rozszerzył zastosowania wcześniejszych środków wyrazu oraz przyczynił się do rozbudzenia krytycznej refleksji nad sztuką.

Zdaniem Olgi Kowalenko cechą charakterystyczną białoruskiej sztuki jest: wyostrzona wrażliwość na społeczną zapaść, która dotyka Białoruś oraz brak rozstrzygnięcia jaki jest zasięg duchowego i społecznego oddziaływania twórczości artystycznej na świat zewnętrzny. Autorka artykułu przedstawia twórczość białoruskich artystów, których dzieła pełne są katastroficznych i egzystencjalnych wątków.

Artykuł przedstawia w jaki sposób László Moholy-Nagy rozumiał przestrzeń, w jaki sposób rozumienie to jest powiązane z koncepcjami przestrzeni w nowoczesnej fizyce oraz jak wpłynęło na dzieła sztuki artysty. Losy życia artysty, które także zostały opisane w tym tekście, stanowią ważny kontekst w którym prezentowane są poglądy i dokonania László Moholy-Nagy.

Piotr Winskowski opisuje projekty muzealne z II poł. XX w., m. in. Info-Box znajdujące się w Berlinie, zaprojektowane przez Tilla Schneidera i Michaela Schumachera i Deutches Postmuseum znajdujące się we Frankfurcie nad Menem. Poprzez nowoczesne muzea zaciera się zdaniem autora artykułu granica pomiędzy sztuką, a rzeczywistością.

Jan P. Hudzik próbuje w tym artykule odpowiedzieć na dwa pytania: czy „sceniczne” zachowania człowieka współczesnego należą do pola badawczego filozofii polityki oraz czy namysł nad wolnościami i ograniczeniami moralnymi państwa demokratycznego można dziś sprowadzić do refleksji nad zagadnieniami związanymi z moralnym dyscyplinowaniem przez nie swoich obywateli?

W omawianym artykule została przedstawiona nienormatywna etyka Schopenhauera oraz jej związki z projektem Zygmunta Baumana moralności bez etyki. Kategoria Schopenhauera Mitleid (współcierpienie, współodczuwanie) stanowiąca etyczną podstawę, może zdaniem autroki zostać wykorzystana do nowego spojrzenia na stanowisko Baumana oraz dla jego wzmocnienia.

Robert Zielnicki porównuje postać XIX-wiecznego flâneura przechadzającego się po oświetlanych gazowymi lampami paryskich pasażach i klienta parku rozrywki Balboa w San Diego dostającego wydruk swego imienia i nazwiska zapisanego przy pomocy egipskich hieroglifów. Zdaniem autora przemiany, których obraz dają te dwie postacie, wypadają na niekorzyść tej drugiej, która magiczny teatr wyobraźni flâneura zamienił na wyreżyserowaną inscenizację pozbawioną czaru.

(Hegel-Nietzsche-Deleuze)

Ewa Nowak-Juchacz Hegel Alexandre Kojéve’a, czyli o filozoficznym jakobinizmie, Wydawnictwo Naukowe Instytutu Filozofii, Poznań 1999

Jan P. Hudzik, Estetyka egzystencji. Szkice z pogranicza ponowczesnej etyki i estetyki. Wydawnictwo UMCS, Lublin 1998

Jolanta Dąbkowska-Zydroń, Kulturotwórcza rola surrealizmu, Wydawnictwo Fundacji Humaniora, Poznań 1999

Jerzy Truszkowski, Sztuka krytyczna w Polsce cz. 1 Kwiek, Kulik, KwieKulik 1967-1998, Galeria Miejska Arsenał, Poznań 1999;Sztuka krytyczna w Polsce cz. 2. Poezja instytucji pozainstytucjonalnych, Instytut Sztuki Krytycznej Stowarzyszenia Artystów Sztuk Innych, Galeria Miejska Arsenał, Poznań 1999

Tomasz Szkudlarek, Media, Szkic z filozofii i pedagogiki dystansu, Oficyna Wydawnicza "Impuls", Kraków 1999, s. 149

XIV International Congress of Aesthetics, Lubjana 1998, Aesthetics as Philosophy. Preceedings Part I, Preceedings Part II. "Filozofski Vestnik" 1992, nr 2